Aniela Urbanowicz
- Urodzona
- 1899, Sosnowiec
- Zmarła
- 1988, Warszawa
Aniela Urbanowicz z domu Reicher urodziła się w 1899 roku w Sosnowcu, w rodzinie przemysłowców żydowskich. Po I wojnie światowej zamieszkała w Warszawie i rozpoczęła studia przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim, które przerwała po ślubie ze Stefanem Urbanowiczem. Miała dwie córki. W 1934 roku wraz z rodziną przeprowadziła się z Ożarowa do Warszawy. Podczas powstania warszawskiego prowadziła kuchnię polową dla harcerzy. Jej mąż i córka Ewa zginęli w obozach koncentracyjnych.
Po wojnie kierowała Domem Matki i Dziecka w Słupsku, współpracując z ks. Janem Zieją. Była działaczką warszawskiego Klubu Inteligencji Katolickiej, gdzie zajmowała się problematyką ekumeniczną i popularyzowaniem prac Soboru Watykańskiego II. Współpracowała z miesięcznikiem „Więź”, pisała o Wspólnocie Taizé i tłumaczyła teksty jej przeora, brata Rogera. W 1986 roku została pierwszą laureatką Nagrody Pojednania im. Mahatmy Gandhiego ustanowionej przez Wspólnotę Taizé. Zmarła w 1988 roku w Warszawie. W Sosnowcu znajduje się ulica jej imienia.
Na podstawie artykułu „Aniela Urbanowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.