Emil Zegadłowicz

Emil Erwin Zegadłowicz (20 lipca 1888 - 24 lutego 1941) był polskim poetą, prozaikiem, dramaturgiem, znawcą sztuki i tłumaczem. Urodził się w Białej Krakowskiej, a dzieciństwo spędził w Gorzeniu Górnym. Uczył się w gimnazjum w Wadowicach, następnie studiował polonistykę, germanistykę i historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz w Wiedniu i Dreźnie. Pracował w Ministerstwie Kultury i Sztuki, a później w Poznaniu jako kierownik literacki Teatru Polskiego, doradca księgarni i redaktor. Po powrocie do Gorzenia Górnego pracował w teatrze katowickim i wykładał historię sztuki.

Zadebiutował w 1908 roku. W 1921 roku wraz z Edwardem Kozikowskim założył grupę poetycką „Czartak” i zainicjował wydawanie czasopisma o tej nazwie. Pisał poezję, prozę i dramaty, a także tłumaczył z niemieckiego, między innymi „Fausta” Goethego. Do jego utworów należą „Powsinogi beskidzkie”, powieść „Zmory” i „Motory”. W 1933 roku otrzymał honorowe obywatelstwo Wadowic, odebrane mu w 1936 roku po publikacji „Zmór”. Zmarł w Sosnowcu. Ulice jego imienia znajdują się między innymi w Bielsku-Białej.

Na podstawie artykułu „Emil Zegadłowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.