Izabela Stachowicz
Pisarz, poeta
- Urodzona
- 5 listopada 1893, Sosnowiec
- Zmarła
- 11 grudnia 1969, Warszawa
- Zawody
- pisarz, poeta
Izabela Stachowicz, znana także jako Bela lub Bella, była polską pisarką i poetką żydowskiego pochodzenia. Urodziła się w Sosnowcu, a zmarła 11 grudnia 1969 roku w Warszawie. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych w Paryżu. Przyjaźniła się między innymi ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem, Witoldem Gombrowiczem i Jarosławem Iwaszkiewiczem. Debiutowała w 1937 roku reportażem z podróży statkiem handlowym, wydanym pod pseudonimem Iza Bell. Publikowała także poezję i wspomnienia, w których opisywała podróże oraz osoby związane z polskim życiem kulturalnym.
Podczas wojny przebywała w getcie warszawskim, skąd uciekła pod przybranym nazwiskiem Stefania Czajka. Następnie wstąpiła do partyzanckiego oddziału Armii Ludowej. Po wyzwoleniu służyła w Wojsku Polskim, a później pracowała przy odzyskiwaniu dzieł sztuki zrabowanych w czasie okupacji. W 1946 roku odeszła z milicji w stopniu kapitana i wróciła do Warszawy. Po wojnie wspierała malarza Teofila Ociepkę, organizując mu wystawę w 1948 roku. Do jej książek należą między innymi „Ocalił mnie kowal”, „Córka czarownicy na huśtawce” i „Moja wielka miłość”.
Na podstawie artykułu „Izabela Stachowicz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.