Jan Nowakowski

Jan Teofil Nowakowski urodził się 1 maja 1908 roku w Sosnowcu, gdzie ukończył gimnazjum. Studiował filologię polską i germańską na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w 1931 roku uzyskał tam magisterium z filologii polskiej. Pracował jako nauczyciel w Wołkowysku i Brześciu nad Bugiem, a następnie kierował biblioteką Kuratorium Okręgu Szkolnego Brzeskiego. W czasie okupacji prowadził w Warszawie tajne komplety polonistyczne i działał w Tajnej Organizacji Nauczycielskiej.

Po wojnie zamieszkał w Krakowie i uczył w tamtejszych liceach, a od 1950 roku pracował w Wyższej Szkole Pedagogicznej. Uzyskał stopień doktora, a następnie tytuły docenta i profesora. Kierował katedrą i zakładem literatury polskiej oraz Instytutem Filologii Polskiej. W badaniach zajmował się między innymi literaturą romantyczną i młodopolską, twórczością Stanisława Wyspiańskiego i Teofila Lenartowicza oraz literaturą francuską. Opublikował m.in. książkę „Teofil Lenartowicz i jego poezja”. Zmarł 11 kwietnia 1991 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Na podstawie artykułu „Jan Nowakowski (historyk literatury)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.