Lech Niemojewski
Architekt, historyk sztuki, kurator
- Urodzony
- 26 sierpnia 1894, Sosnowiec
- Zmarł
- 11 października 1952, Warszawa
- Zawody
- architekt, historyk sztuki, kurator
Lech Niemojewski (1894-1952) był polskim architektem i historykiem sztuki. Urodził się w Sosnowcu, był synem pisarza Andrzeja Niemojewskiego. Studiował matematykę, architekturę i grafikę, a studia architektoniczne ukończył w 1922 roku. Po śmierci Stanisława Noakowskiego objął w 1928 roku katedrę historii sztuki na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1933 roku otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego. Projektował m.in. willę w Wejherowie, kościół w Białymstoku, Instytut Propagandy Sztuki w Warszawie oraz wnętrza statków pasażerskich MS Piłsudski i MS Batory. W 1937 roku był komisarzem polskiego pawilonu na Wystawie Światowej w Paryżu.
We wrześniu 1939 roku pełnił funkcję komendanta Straży Obywatelskiej na Mokotowie. Podczas okupacji wykładał na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Po wojnie ponownie objął katedrę, pełnił także funkcję dziekana Wydziału Architektury. Napisał m.in. książki „Konstruktywizm w architekturze”, „Siedem Cudów Świata” i „Uczniowie Cieśli”. Zmarł w 1952 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
Na podstawie artykułu „Lech Niemojewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.