Maks Erik

Maks Erik, urodzony jako Zalmen Merkin, przyszedł na świat w 1898 roku w Sosnowcu, gdzie dorastał. Był żydowskim krytykiem, literaturoznawcą i historykiem literatury jidysz. Uczył się w rosyjskojęzycznym liceum, a następnie w polskiej szkole oficerskiej, którą ukończył w 1921 roku. Studiował prawo na Uniwersytecie w Krakowie. W 1922 roku przeniósł się do Wilna, gdzie później uczył literatury polskiej i jidysz.

Pierwsze artykuły publikował w języku jidysz, a jego badania dotyczyły między innymi literatury jidysz do XVIII wieku i historii haskali. W 1929 roku osiedlił się w Związku Radzieckim. Mieszkał w Mińsku, a od 1932 roku w Kijowie, gdzie nauczał w żydowskich instytucjach i placówkach naukowych. Sformułował teorię podziału literatury jidysz na okres trubadurów i okres etyczny; jego teza spotkała się z krytyką, a późniejsze badania ją obaliły. W 1936 roku został aresztowany i zesłany do łagru na Syberii, gdzie zmarł w 1937 roku.

Na podstawie artykułu „Maks Erik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.