Stanisław Gębczyński

Stanisław Gębczyński (8 marca 1922 - 15 października 1970) był oficerem Ludowego Wojska Polskiego i działaczem społecznym. Urodził się w Sosnowcu jako syn Piotra i Marii z domu Kuszewskiej. Przed służbą wojskową pracował jako górnik w kopalni w Niwce. Po II wojnie światowej został żołnierzem LWP i wstąpił do PPR. Ukończył Oficerską Szkołę Polityczną. Od 1951 służył w wojskach lotniczych, a w latach 1957-1964 był sekretarzem Komitetu Partyjnego Lotnictwa Operacyjnego i Wojsk Lotniczych. W 1965 ukończył Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów przy Akademii Sztabu Generalnego. Od 1966 był zastępcą komendanta do spraw politycznych Centrum Szkolenia Służb Kwatermistrzowskich im. M. Buczka w Poznaniu.

Przez 12 lat pełnił funkcję wiceprezesa Zarządu Okręgu ZBOWiD w Poznaniu. Organizował spotkania z młodzieżą poświęcone tradycjom narodowym, w tym powstaniu wielkopolskiemu. Angażował się w budowę Parku-Pomnika Braterstwa Broni i Przyjaźni Polsko-Radzieckiej na Cytadeli oraz w otwarcie Fortu VII dla zwiedzających. W 1963 otwarto tam Izbę Pamięci Narodowej. Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zmarł w 1970 roku i został pochowany w Alei Zasłużonych Cmentarza Junikowskiego.

Na podstawie artykułu „Stanisław Gębczyński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.