Stefan Wegner

Stefan Wegner urodził się w 1901 roku w Sosnowcu, a zmarł w 1965 roku w Łodzi. Był malarzem, rysownikiem, grafikiem, dekoratorem wnętrz, teoretykiem sztuki, nauczycielem akademickim i pedagogiem. W latach 1922-1927 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie jego wykładowcami byli m.in. Władysław Jarocki, Ignacy Pieńkowski i Józef Pankiewicz. Po studiach, w 1930 roku, przeprowadził się do Łodzi i nauczał w szkołach średnich.

W 1931 roku nawiązał kontakt z Karolem Hillerem, Katarzyną Kobro i Władysławem Strzemińskim, który wprowadził go w kręgi polskiej awangardy. Był członkiem Zrzeszenia Artystów Polskich, redaktorem czasopisma „Forma” oraz członkiem grupy Plastycy Nowocześni. Po wojnie współorganizował Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Łodzi, gdzie był dziekanem, a w latach 1949-1950 rektorem. Wrócił na uczelnię w 1957 roku i prowadził wykłady z estetyki. Jego twórczość początkowo nawiązywała do impresjonizmu, później czerpała z kubizmu i abstrakcjonizmu. Jego żoną była artystka Helena Kowalewicz-Wegner.

Na podstawie artykułu „Stefan Wegner” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.