Witold Jabłoński

Witold Jabłoński urodził się 20 września 1887 roku w Sosnowcu, w rodzinie Antoniego i Emilii z Szczepańskich. Uczęszczał do Sosnowieckiej Szkoły Realnej. W 1905 roku wziął udział w strajku szkolnym, za co został uwięziony, a następnie wydalony ze szkoły. Wyjechał do Belgii i rozpoczął studia techniczne na politechnice w Leodium. Po trzech latach wrócił do kraju i został wcielony do armii rosyjskiej.

19 kwietnia 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich, otrzymując przydział do I oddziału karabinów maszynowych 6 pułku piechoty. 5 lipca 1916 roku został ciężko ranny podczas walk pod Studzienicą. Przewieziono go do szpitala rezerwowego w Boguminie, gdzie zmarł 17 lipca 1916 roku. Był sierżantem i działaczem niepodległościowym. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari, Krzyż Niepodległości, czterokrotnie Krzyż Walecznych oraz Srebrny Medal Waleczności 1 klasy.

Na podstawie artykułu „Witold Jabłoński (podoficer)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.